Ayağım kırık olmasa kesin cenazesine giderdim bir demet gül bırakırdım ebedi ikametgâhına!
Korodayken solo olarak sahnede söylediğimiz Aleni Aleni müziğini mırıldanırdım. Cenaze merasimi ve sonrasında hayranlarının yaptığı üzere. Ruhu şad olsun. Yeri doldurulamıyacak bir aşk adamını, bir çaba insanını, tutkunun doruğuna çıkan bir ismi kaybettik tüm Türkiye olarak.
Tipik Karadenizliydi, komik, espritüel bir o kadar nüktedan bir o kadar keskin zekâlı. Programlarında daima iz bırakırdı izleyene.
Güler yüzlüydü, sahnesindekiler de o denli seyirci de. Orkestra arkadaşları hepsi şen şakraktı. Sahnede o denli herkesi sesiyle mest ederken gitti. Yalnızca yere yığılıp kaldığında ağlattı ve sonrasında elbette.
Ne diyelim Karadeniz’in hırçın evladı sonsuzlukta yaşa…
