Arda Güler’den duygulandıran yazı: ‘Bu sözleri duyduktan sonra nasıl pes edebilirim ki?’

Real Madrid’de top koşturan ulusal yıldız Arda Güler, The Players’ Trıbune’e yazı yazan sportmenler ortasında girdi. 20 yaşındaki futbolcu, profesyonel futbol hayatında yaşadıklarını anlattı.

Arda Güler yazısında şu tabirleri kullandı:

FENERBAHÇE GÜNLERİ

“Sanırım Ağustos 2021’di ve Vítor Pereira beni birinci defa HJK Helsinki maçı için takıma aldı. Kadroda çok sakat oyuncu vardı ve ikinci yarı Filip Novak oyundan çıkmak zorunda kalınca, Pereira hocamız yedek kulübesine döndü ve elinde kalan üç oyuncuyu gördü. Birincisi kaleciydi. İkincisi de kaleciydi. Üçüncüsü ise top toplayıcıya benzeyen 15 yaşında bir çocuktu. “Arda, hazırlan.” Kalbim o kadar süratli atıyordu ki. PlayStation’da titreyen şey yalnızca kumanda, gerçek hayatta ise tüm bedenin titriyor! Alana çıktığımda nasıl olduysa kendimi daha sakin hissettim ve sonra defterimdeki ikinci hayali hatırladım: Fenerbahçe için bir frikik golü atmak.”

REAL MADRID’E TRANSFER

“Bir Real Madrid oyuncusu olarak tanıtıldığında, bu bir düğün merasimi üzeredir. Mukavelen altı yıllıktır, lakin maksat bir ömür uzunluğu birlikte olmaktır. Ailemle birlikte oturuyordum, annem ağlamaya başladığında, gözyaşlarını sildim ve yanağından öptüm. Burada olmak için o kadar çok şeyden vazgeçmiştik ki ve artık hayalimiz gerçek olmuştu. PlayStation’da Alex Hunter olarak oynamak için param yoktu. O yüzden gerçekte ona dönüşmek zorunda kaldım.”

“Geldiğimde, David Alaba ve Toni Rüdiger’in aslında biraz Türkçe bildiklerini öğrendim. Berlin ve Viyana’da Türk göçmenlerle büyümüşler. Alaba, büyük bir Galatasaray taraftarı. Courtois, Arda Turan’la oynadığı için o da kimi sözleri biliyor, olağan ki makus olanları. Ancak garipti zira, Türkiye’de biz büyüklerimize hürmetle hitap ederiz. “Abi” deriz ve bu söz aslında “büyük kardeş” demektir. Kültürümüze işlenmiş bir şey bu. Modric’e yalnızca “Luka” demek benim için mümkün değildi. O, babam olabilecek yaşta, anlıyor musunuz?”

“Türk halkının Real Madrid’in her maçında oynamamı istediğini biliyorum. Ben de istiyorum, lakin sabırlı olmam gerektiğini biliyorum. Ancelotti bana dünyanın en uygun orta alanlarından biri olabileceğimi söylüyorsa, bu benim için kulübün bir planı olduğu manasına geliyor. Fakat yedek kulübesinde olmak kolay değil. Şampiyonlar Ligi’ni kazandığımızda, aslında kupayı kaldırmak içimden gelmiyordu, zira alanda çok fazla katkıda bulunmamıştım. Bu yüzden Ancelotti Cibeles’te bana mikrofonu verdiğinde çok utandım. Otobüsün doruğuna çıkmayı planlamıyordum, zira sahiden çok yorgundum. İki arkadaşımla mesajlaştığımı hatırlıyorum, “Neredesin? Seni göremiyoruz.”Aşağıda Kroos ve Modric ile konuşuyordum, ve Modric bana Mourinho’nun Fenerbahçe’ye gidip gitmeyeceğini soruyordu. Arkadaşlarım ise, “Kafayı mı yedin?? Şampiyonlar Ligi’ni kazandın! Çık kutla!” diyordu.”

AVUSTURYA MAÇI

“Gerçek şu ki, Cristiano ile birebir sahayı paylaşmak benim için büyük bir onurdu. The Last Dance belgeselini izlediniz mi? Cristiano, tıpkı Michael Jordan üzere. Bu türlü bir manşet onun için motivasyon kaynağıdır. Portekiz maçı 3–0 kazandı ve Cristiano maçtan sonra kimseyle konuşmadı. Birkaç gün sonra onun nasıl hissettiğini anladım, zira stada giderken otobüste bir görüntü gördüm. Bir küme Avusturya taraftarı vardı. “Arda Güler de kim *****?” diyorlardı. Şok oldum. Neden biri benim hakkımda bu türlü bir şey söyler ki? Lakin sonra Jorge Jesus’un Fenerbahçe’de haftalarca beni takıma almadığında yaşadıklarımı hatırladım. Bir gün frikik çalışması için iki ekip dizdi, lakin ben hiçbirinde yoktum. Tek başıma köşe vuruşu çalışıyordum. Bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu, meskene geldiğimde o kadar çok ağladım ki. Bir daha asla bu duyguyu hissetmeyeceğime dair kendime kelam verdim. Beşerler beni yaratıcı bir oyuncu olarak görüyor fakat ben birebir vakitte bir savaşçıyım. Beni yedeğe mi çekiyorsun? Daha çok çalışırım. Hakkımda makus mü konuşuyorsun? Seni ezer geçerim. O Avusturya görüntüsünü izlediğimde, Michael Jordan moduna geçen bendim. Maçta daima bana karşı tezahürat yaptılar. Üstüme bira bardakları fırlattılar. Harika. İkinci golümüzün asistini yaptığımda, Avusturya taraftarlarına döndüm. Teşekkür ederim. Sanırım bunu ferdî algıladım.”

“Bu yılın başında 20 yaşıma girdim. Defterimde hâlâ gerçekleşmeyi bekleyen çok fazla hayal var. Real Madrid için değerli bir oyuncu olmak istiyorum. O Şampiyonlar Ligi kupasını sahiden hak ederek kazanmak istiyorum. Bu kulüpte de 10 numara olmayı da çok isterim. Her şeyden evvel, Türk futbolunun yeni jenerasyonuna yol göstermek istiyorum. Türk futbolunun büyük umudu olduğumu biliyorum, fakat tek olmak istemiyorum. Herkesin önünü açmak istiyorum. Bu mektubu okuyan sizleri kastediyorum. Meskene döndüğümde, beni gördüğünüzde ne kadar memnun olduğunuzu görmek beni duygulandırıyor. Tezahüratlar hâlâ kulaklarımda çalıyor. Sevginizi Madrid’den hissedebiliyorum.”

“Tüylerimi diken diken eden 2023 sarsıntısına ilişkin bir görüntü var. Fenerbahçe’de pek fazla oynamadığım bir devirde çekildi. Tahminen görmüşsünüzdür. Kurtarma gruplarından iki adam, enkazdan yeni çıkartılmış küçük bir çocukla birlikte. Çocuk yatıyor, bedeni örtülmüş, ancak başı dışarıda. Sirenler duyuluyor. Çocuk, neredeyse beş gün boyunca beton blokların altında kalmış, öleceğini düşünmüş ve benim için bir iletisi var. O denli bir anda! Benim için! O sözleri asla unutamam. “Arda Güler Abi seni çok seviyorum Fenerbahçe’yi kurtarmaya devam et. Abi hocaya söyle seni de oynatsın.” Sonra iki kahramandan birisi şöyle diyor, “Biz pes etmedik sen de pes etme.” Bu sözleri duyduktan sonra nasıl pes edebilirim ki? 

Yani bir PlayStation ve bir hayali olan Türkiye’deki her çocuğa söylemek istediğim şu: 

“Bir top kapın ve dışarıya koşun. Kendinizi dünyanın sahibi üzere hissedeceksiniz.”