Ali Özgentürk, 1980’lerden itibaren Türk sinemasına hem görsel hem düşünsel olarak derinlik kazandırmış bir direktör ve senaristtir. Toplumsal sıkıntıları şiirsel bir lisanla anlatma maharetiyle tanınır. Politik alt metinler, kişisel acılar ve toplumsal değişimler, sinemalarının temelini oluşturur. İşte sinema tutkunlarının kesinlikle izlemesi gereken en yeterli Ali Özgentürk sinemaları…
1. HAZAL (1979)
Ali Özgentürk’ün senarist olarak imza attığı bu sinema, Türk sinemasının başyapıtları ortasında yer alır. Süreyya Duru’nun yönettiği bu eser, töre cinayetlerini ve ataerkil yapıyı derinlemesine sorgular. Ali Özgentürk’ün sinema anlayışını direkt yansıtan birinci büyük çıkışlarından biridir.
2. AT (1982)
Özgentürk’ün birinci direktörlük tecrübesi olan “At”, Berlin Sinema Şenliği dahil birçok memleketler arası şenlikte övgü aldı. Türkiye’den Almanya’ya göç eden bir babayla oğlunun dramını husus alır. Hem göçmenlik problemine hem aile bağlarına dair güçlü bir anlatım sunar.
3. BEKÇİ (1985)
Yine politik ve şiirsel lisanıyla dikkat çeken “Bekçi”, bireyin sistemle ilgisini metaforlarla işler. Sinema, bir köyde bekçilik yapan adamın yalnızlığını ve toplumdan kopuşunu merkeze alır. Ali Özgentürk’ün sinemasal olgunluğunu yansıttığı bir yapıttır.
4. SU DA YANAR (1987)
Ali Özgentürk’ün sinema sanatına ve sanatçı kimliğine dair yaptığı en otobiyografik sinemalardan biri. Sinemada Türkan Şoray ve Aytaç Arman üzere usta isimler yer alır. Gerçek ile kurgu ortasındaki hudutları bulanıklaştıran deneysel bir anlatımı vardır.
5. ÇIPLAK (1992)
Cinsellik, özgürlük, sistem eleştirisi ve kadın-erkek münasebetleri üzerine yavuz bir sinema olan “Çıplak”, periyodu için son derece tartışmalı ve iddialıydı. Bayan karakterin istekleri ve bastırılmış hisleri üzerinden Türkiye’nin ataerkil yapısı sorgulanır.
