Ailelerin tek çocuk tercihi, son yıllarda giderek yaygınlaştı. Fakat bu tercihin, çocuğun ruhsal gelişimi üzerindeki tesirleri bilimsel olarak tartışılmaya devam ediyor.
Yapılan araştırmalar, yalnız büyüyen çocuklarda kimi davranış kalıplarının daha sık görüldüğünü ortaya koydu. Bu durum, halk ortasında “tek çocuk hastalığı” olarak anılsa da, uzmanlar bu kavramın klinik bir hastalık değil, davranışsal bir sendrom olduğunu belirtti.
TEK ÇOCUKLARDA DAHA SIK GÖRÜLEBİLEN BELİRTİLER
Uzmanlar, kardeşsiz büyüyen çocuklarda aşağıdaki davranışların daha fazla gözlemlendiğini bildirdi:
- İçe kapanıklık ve yalnızlık hissi
- Aşırı benmerkezci tutumlar
- Aile baskısına bağlı dert ve stres
- Yetişkin üzere davranma eğilimi (erken olgunlaşma)
Bu belirtiler, bilhassa toplumsal gelişim devirlerinde daha besbelli hâle geldi. Uzmanlar, aile içindeki etkileşim eksikliğinin ve paylaşım ortamının yokluğunun bu durumu tetiklediğini söyledi.
ARAŞTIRMALAR NE GÖSTERDİ?
Çin’de uygulanan tek çocuk siyaseti sonrası yapılan uzun vadeli bir araştırma, bu çocukların akademik olarak daha başarılı olduğunu lakin toplumsal maharet ve paylaşım konusunda akranlarına kıyasla daha geri kaldıklarını ortaya koydu.
Amerikan Psikoloji Derneği (APA) ise tek çocukların öz inanç seviyelerinin yüksek, bağımsızlıklarının güçlü, lakin küme içinde esnekliklerinin düşük olduğunu açıkladı.
